Martijn Rosdorff

Matthijs van Nieuwkerk is echt aardig, Halina Reijn is heel aardig en slim en heel mooi en Maarten 't Hart is buitengewoon aardig en erudieter dan erudiet.
Vanavond was ik, in het kielzog van de wereldberoemde sopraan Eva Maria Westbroek, in de studio van DWDD. 
We aten samen, de jarige Maarten 't Hart, we mochten Maarten zeggen, Eva Maria en ik en anderen. Maarten kent de sterfdata, woonplaatsen en geboortenamen van de moeders van alle componisten die aan tafel voorbijkwamen uit zijn hoofd. Het was gezellig aan de dis. 
Matthijs van Nieuwkerk, ik mocht Matthijs zeggen, weet zijn gasten op authentieke wijze op hun gemak te stellen. 
Voor, tijdens en na de uitzending voerden we échte gesprekken. Geen beleefdheidsbabbels. 
Jarenlang werkte ik in Hilversum, bij Radio én TV. Gek genoeg had ik het niet verwacht, die echtheid. Ik rekende op professionele beleefdheid van redacteuren en vooral de presentator. Stom van mij. Leuke avond, dat ook. 

Man met zware plattelandstongval:
-"Hallo?!"
-"Ja, goedemiddag, met Martijn Rosdorff. Is Marga er ook?"
-"Marga?!"
-"Ja Marga, dit is toch 2108108?"
-"Klopt as een zwerende vinger, maar wat mottie van Marga dan?"
-"Nou, ik liep in het bos en zag dat je dit nummer moet bellen, Marga Privé, staat er, dus ik dacht, ik bel eens..."
-"Marga Privé?!"
-"Ja, Marga privé, 2108108!"
-"Marga doet al zekers tien jaar heel geen privé meer!"
-"Privé doen?! Wat houdt dat in? Marga privé?"
-" Meneer, is dit een grap? Wie bennu eigenlijk?"
-"Martijn Rosdorff, ik liep dus in het bos, ik zag dit nummer in een boom gesneden staan en ik dacht, ik ga het eens bellen!"
-"In een boom?!!"
-"Ja, in een boom!"
-"Meneer, Marga heeft net voor 2 weken in het ziekenhuis gelegen met longemfyseem, ze probeert haar leven een beetje op orde te krijgen en dan belt u met verhaaltjes over een boom in het bos?"
-"Ja, ik dacht, ik wil er eens het fijne van weten, ik heb toch niks beters te doen."
-"Nou, wij wel, goedemiddag!"
Tuutuut!

Gister kijk ik naar het kinderprogramma Checkpoint, van de EO.

(Overigens kwa opzet zwaar gejat van het briljante BBC-programma Brainiac, inclusief de gele schriklinten. Zouden ze betaald hebben voor het format, aan de BBC? Ach, die kijken toch nooit naar de EO.)

We leren vandaag dat je een mobiel kunt opladen met stroom uit citroenen, 16.000 om precies te zijn. Leuk, maar dat had ik 3 jaar geleden al in het originele programma gezien. 

Dan wordt ineens de vraag gesteld: wie zijn er beter in precieze dingen? Meisjes of jongens?

De presenterende krullebol: "Wij dénken dat vrouwen beter zijn in precieze dingen, maar in het ziekenhuis doen juist de mannen weer het precieze werk. We zoeken het voor je uit!"

Een levensgrote Dokter Bibber wordt ten tonele gevoerd, en de testpopulatie, welgeteld één jongen en één meisje, neemt plaats naast de gigantische uitvoering van het bordspel voor het hele gezin. Ze staan op een trilplaat. De twee moeten zonder de kantjes te raken, met een groot pincet botjes, een hart, lever etcetera uit de patiënt verwijderen, enfin je kent het wel, maar dan in het groot. 

Nu neem ik voor míjn rekening dat het meisje in kwestie een enorm onhandig gansje is.  Ze bakt er dan ook niks van. 

De presentatort: "We kunnen gerust stellen dat jongens beter zijn in opereren dan meisjes..."

Dan gaan de twee schieten: paintballen. Het meisje blijkt van het kaliber dat nog geen paard kan raken als ze erop zit. EO-Conclusie: "Jongens kunnen het meest precies mikken, maar misschien is er nog wel een ander klusje, waar vrouwen beter in zijn?"

Ah, de vaat! Een enorme stapel champagneglazen verschijnt in beeld. 

Het is de bedoeling dat de proefpersonen glazen weghalen uit de toren zonder dat deze instort.

"Ooooo jeeemig!" , kirt het meisje als ze de stapel glazen ziet en lazert net niet gelijk de boel om. Verrassend. 
"-Wat is je tactiek?"
"-Ik heb geen tactiek..."  
Tot mijn en vooral het meisje haar eigen verrassing wint ze het glazenspel met een verschil van één glas. 

Maar het pleit is al beslecht: "Jongens zijn beter in precieze dingen dan meisjes", toetert de Arie Boomsma in wording triomfantelijk. 


Morgen, op het schoolplein zeggen EO-kijkende kindertjes tegen elkaar: "Jongens zijn betere chirurgen dan meisjes, heb ik zelf gezien op de tv..."

We horen nog even wat we volgende week kunnen verwachten: "Wie zijn er muzikaler, de jongens of de meiden?" In beeld de zelfde representatieve doorsnede van de bevolking, stuntelend met een trompet.

Gelukkig begint nu het Sinterklaasjournaal. Betrouwbare berichtgeving, tenminste!

De hogesnelheidstrein van Stockholm Arlanda Airport naar het Centraal Station is niet goedkoop (24 euro) maar brengt me er in minder dan 20 minuten. Dat haal je bij lange na niet met een taxi, en die kost minstens twee keer zoveel.

De Arlanda Express gaat om het kwartier en is niet te vergelijken met welke spoorervaring in Nederland dan ook. 

De wagons ogen nieuw en vooral supernetjes. Heerlijke, ruime stoelen, gratis lectuur in de stoelvakken en niet te vergeten 220volt aansluitingen voor iedere passagier. Natuurlijk is er internet aan boord. 

En dan de WC! Elektrische schuifdeuren brengen me in een balzaal, fris ruikend, blinkend schoon, 3 (!) spiegels waarvan 2 manshoog, veel rollen pleepap in keurige houders en zo'n kuipvormige tafel waarin je eventueel nageslacht van schone luiers kunt voorzien.

Ik kijk hoe mijn jasje van achter zit en denk nog even terug aan hoe ik op weg naar Schiphol klem stond in het naar pis en poep stinkende hokje in de vertraagde morsige unit die ze in Nederland trein noemen. 

De vriendelijk lachende conductrice schat ik op 19 en parttime glamourmodel. Ik bedoel maar. 

Ik geniet van het uitzicht. Voordat ik landde heb ik het Zweedse landschap al kunnen bestuderen, nu kan dat van dichtbij, nog beter. Alhoewel, het gaat wel een beetje snel. Als ik de bordjes op bedrijven en stations probeer te lezen word ik een beetje misselijk. Ik ga maar even spugen op de wc. 

Geloof het of geloof het niet, ter compensatie van de blote piemel van hieronder, kom ik zojuist, midden in 030, een halfnaakt meisje tegen! Studente van de ARTES-kunstacademie in Zwolle. Studeert performance-art en wil de reacties van het publiek peilen op haar prikkelend uitgedoste verschijning. Aardig meisje, beetje vreemd maar mijn dag is weer goed.

Ik wandel graag en veel. Voor mij de manier om mijn eigen pogingen tot Masterchef te kunnen blijven verorberen zonder aan de verkeerde kant van de grens tussen man en walrus terecht te komen.

Fietsen is ook leuk maar aan wandelen begin je net iets makkelijker en je ziet ook meer van de omgeving. Dus.

Enfin, ik loop dus vaak hetzelfde rondje, Maarsseveense plassen. Nu ook weer, ondanks de regen. 

Als ik bijna rond ben besluit ik een stukje af te snijden, door het bos. Al snel stuit ik op een geheel blote man. Zijn piemel is fors en staat fier overeind. Hij kijkt naar me. De man ook.

Ik besluit in een fractie van een seconde om niet om te keren maar gewoon door te lopen. 's Mans leuter is groot maar hij niet en bovendien: waarom zou ik bang zijn van een naakte man?

Als ik hem bijna passeer pakt de man zijn apparaat en begint er hevig aan te sjorren. Een diepe zucht en een paar witte klodders vliegen door de lucht en landen voor me op het bospad.
Heb ik dit echt gezien?
De man is dus klein, beetje dikkig, rossig krullend haar en een rond brilletje.
Ik ben te verbaasd om iets te zeggen en vervolg mijn weg, langs de met zijn ogen gesloten in de bosschages staande mafkees. Zijn pik nog in zijn hand. Ik stap behoedzaam over zijn kwakje heen.

Moet ik nu vereerd zijn omdat deze blote bosrukker mij kennelijk zo opwindend vindt dat hij er een orgasme van krijgt? Moet ik de politie bellen wegens aanranding en/of schennis van de openbare eerbaarheid? Of moet ik er gewoon een stukje over schrijven en het daar bij laten?

Het was voor het eerst in mijn leven dat ik een vreemde penis zijn sperma in het rond zag spuiten. Het beeld wil nog niet echt van mijn netvlies verdwijnen. Dank voor uw aandacht, prettige dag verder.

Ik ben dus sinds 1989 journalist. In dat jaar deed ik mijn eerste betaalde opdracht.
Dat maakt, snel gerekend, 20 jaar. 
De tijd vliegt, lieve lezertjes...

Reden te meer om goed na te denken waar je mee bezig bent en je tijd niet te verdoen aan al te stomme dingen.
 Vandaar de stap, het vaarwel zeggen tegen een goudgerand vast dienstverband bij de enige echte publieke omroep van ons land.

Het zat er al een tijdje aan te komen maar nu is het zo ver. Nu kan het beginnen! Het groots en meeslepend Leven!

De keuze om alleen bezig te zijn met leuke dingen betekent helaas ook dat je een hoop stomme dingen moet doen. Paradoxje...

Ik noem een Kamer van Koophandelpapierwinkel, Ziektekostengedoe en de Belastingdienstperikelen.

Maar. Ik stel dus alles uit!

BTW-aangifte? Morgen nog eens kijken hoe dat precies moet. Tandarts? Bel ik volgende week. Facturen sturen? Ik heb nog spaargeld...

Wat ik dan wel doe?
Ik hou het nauwgezet bij:

-Een Billy in elkaar zetten.
-De badkamertegels eraf bikken.
-Rondslingerende boeken in de nieuwe Billy zetten.
-Kijken of het kleed dat onder de tafel lag ook onder het bed past.
-De sokkenla reorganiseren.
-Wandelen.
-De keukenkastjes uitsoppen.
-Mijn moeder bellen.
-Windowshoppen.
-Mijn geliefde bellen.
-Masterchefje nadoen.
-SuperMarioGalaxy spelen.
-Tekeningen maken met mijn nieuwe vulpen.
-Boeken lezen die eigenlijk in de nieuwe Billy moeten.

Niet echt groots en meeslepend, nee. 

Toch voel ik me niet schuldig, ik vermaak me opperbest. Al is het alleen al om de leuke dingen die ik zoú kunnen doen. Ik kan gewoon SuperMario spelen tot diep in de nacht zonder gezeik te krijgen met wie dan ook. Ik mag net zo lang in een sokkenla rommelen als ik zelf wil. 

En there's more to come:

Over een dikke week ga ik naar Helsinki en Thailand. 
Het leven is kort maar goed.

En die stomme dingen, er staan er 23 op mijn to do list, als ik er 1 per 2 dagen doe ben ik tegen Kerst stomme-dingen-vrij!

Ik kan niet meer inloggen op mijn AVRO-mail. Ik heb in het AKN-gebouw niets meer te zoeken, mijn pas heb ik ingeleverd. Nu is het pas echt. 
Deze maand wordt er niets vanzelf gestort en mijn telefoon moet ik zelf betalen. Voor het eerst sinds jaren. Ik heb geen baan meer.
Het is een gek gevoel: ik hoef niets, deze week niet, volgende week niet, de week daarop niet...
Vreemd, het lijkt wel of er iets niet klopt. Of ik iets mis, ik kan het niet goed omschrijven. Ik moet zeker nog even wennen.

Ik ben niet ontslagen of een slachtoffer van de crisis. Ik heb een keuze gemaakt, zelf.
Ik ga andere dingen doen, leuke dingen. Niet dat presenteren en anderszins radiomaken voor de AVRO niet leuk was maar toch. Andere leuke dingen. 
Ik ga schrijven, reizen, radio- en tv maken, trainen en coachen en zoveel mogelijk lanterfanten. 


Eén van de dingen die ik ga doen is hier met enige regelmaat stukjes schrijven. Wat ik aan het doen ben en waarom. En waar. Voor wie het lezen wil. 
Ook lijkt het me wel lekker om hier af en toe neer te tikken wat ik ergens van vind. Van TV-programma's, boeken, landen en/of mensen. Twitter maar dan lang. Zoiets.
Reageren kan, graag zelfs, hou je niet in.
Dank voor uw aandacht, tot later!


PS.
Vandaag was dus de eerste dag van de rest van mijn leven, hij verliep niet bepaald zoals ik gedacht had. Dooien, zieken, een gemist vliegtuig, een tegenvaller van 500 pieken en de meer of minder gebruikelijke huiselijke ellende. Kwas er zelfs een beetje sip van.
Toen bedacht ik me: ELKE DAG is natuurlijk de eerste dag van de rest van je leven. Wat een tegelwijsheid! Dat kon nog wel eens wat worden met mij!