Martijn Rosdorff

Vandaag mocht ik weer even op Radio 1. Er was een presentator uitgevallen en de één zijn dood is de ander zijn brood, nietwaar? Het was leuk om weer in de studio te zijn, alsof er niks veranderd was. Gekker was mijn oude redactie: daar wás echt niks veranderd, de laatste maanden. Ja, er stond een kerstboom en mijn computer lustte mijn wachtwoord niet meer, maar voor de rest? In de lift hing nog steeds de foto van de onbekende BNer Nel Veerkamp en op de gang zwaaiden mijn oud collega's alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ik daar liep. Ik werd gewoon, als vanouds, weer in de maling genomen door de dames redacteuren. In een hoek, naast de kast, stond nog wat zooi die ik vergeten was mee te nemen. Een fotolijst met foto's van mij, met haar. Ik leef inmiddels in een andere wereld, twee maanden na mijn vertrek. Bij Radio 1 niet, daar gaat alles lekker door. Fijn om te weten, soort. 

Ik ga niet klagen, zeker niet, maar ik ben alleen deze Kerstavond. Ik zit in een 5-sterrenhotel op Gran Canaria en mijn lief is uit vliegen. Vannacht komt ze terug. Ik heb voor haar een enorm lelijke Kerstsok met een presentje erin opgehangen. Ik krijg ook wat, heeft ze gezegd. Ik ben een bevoorrecht mens. Sinds ik mijn baan opzegde (opzei?) komt er vrijwel uitsluitend goeds mijn kant op. Ik mag met W. meevliegen naar exotische oorden, heb meer dan genoeg heerlijke opdrachten en er ligt zelfs een deal met een uitgever op de loer, voor mijn eerste boek. 

Op Gran Canaria waait het, het weer is niet om over naar huis te schrijven en dat doe ik dan ook maar niet. (Ik beweeg me hier voort op flipflops, gehuld in linnen niemendalletjes, niet mekkeren dus...)

Het is hier mooi, ruig en bijzonder. De Canarische Eilanden, het klinkt zo gewoon, zo toeristisch. En dat is het ook, aan de ene kant. Maar met de auto ben je in een paar minuten in de bergen: geen Zweed, Deen of Fin te vinden. Wel heerlijke Canarische Spanjaarden, die het geweldig vinden dat je hun negorij komt bezoeken. En je met handen en voeten proberen te bewegen een maaltijd in hun uitspanning te nuttigen. Verse vis, oude worst en fantastische kazen, hebben ze hier. Zoals zo vaak: wie verder kijkt dan zijn neus lang is ziet gegarandeerd verder dan zijn neus lang is! Ofzo.

En het gaat maar door, straks mag ik weer mee naar Thailand, als er plek is.

Wat ik zeggen wilde: ik heb een goed jaar en dat wens ik ook jullie allen toe, lieve bezoekers. Bedankt voor het hier komen, en voor het reageren ook, dank, dank dank! En zegt het voort, graag. Nu op pad voor een solo Kerstdiner, Feliz Navidad!

Ik las net op de internetten de verklaring voor mijn extra dure en extra lange reis, gisteren:
"In de Schipholtunnel heeft zich zaterdagmiddag enkele uren een verwarde man opgehouden. De man zat daar vanaf ongeveer 16.15 uur. De spoorwegpolitie en de marechaussee deden hun best om de man uit de tunnel te krijgen. Door de aanwezigheid van de man, konden er geen treinen naar Schiphol rijden. De treinen van Amsterdam naar Leiden werden via Haarlem omgeleid. Rond 18.45 uur lukte het de marechaussee de man uit de tunnel te krijgen. De man was verward, had een mes bij zich en was suïcidaal. Hij is inmiddels op het bureau en krijgt psychosociale hulp, aldus een woordvoerder van de marechaussee. De treinen rijden inmiddels weer als vanouds en Schiphol is weer gewoon via de Schipholtunnel te bereiken."
Daar sta je dan, met je koffer vol thermisch ondergoed en sigaretten. En haast. Dat is natuurlijk een lastig moment om met taxichauffeurs te onderhandelen over de prijs naar Schiphol. Maar daar wilde ik het niet over hebben, ik tik dit in Helsinki dus het is allemaal goedgekomen. Ik wilde het hebben over de vraag: wat te doen met een gestoorde gek die 2,5 uur al het treinverkeer naar de motor van onze economie  blokkeert? Iemand zei net tegen me: beschieten! Diegene bedoelde: met van die verdovingspijlen, waarmee ze in Afrikaanse natuurfilms een zebra, olifant of giraffe mee neerleggen, om ze te onderzoeken en van een zendertje te voorzien. Ik ben het er eigenlijk wel mee eens, met dat schieten op mensen met storing in hun gedachtenkastje. 
Hoeveel mensen hebben gisteren hun vliegtuig wel niet gemist? Wat is daarvan de schade? Aan de andere kant is er de lichamelijke integriteit van de spoorwandelaar. Je mag niet zomaar iemand verdoven. Maar als iemand een gevaar is voor zichzelf en anderen weer wel. Dus daar is juridisch wel uit te komen, denk ik. Maar wie moet dat dan doen, het schot afvuren? Een arts of een politiemens? Een ambulanceverpleegkundige? Ik had het zelf graag willen doen, gisteren.

Lang geleden dacht ik dat wij, Nederland en omstreken, de Beschaafde Wereld waren. Ik denk daar inmiddels anders over. Anders leg ik het even uit. 
Ik zal de omslag in mijn wereldbeeld proberen te illustreren aan de hand van een voorbeeld dat te maken heeft met persoonlijke hygiëne. Tis wel een beetje een vies praatje, om met Koot&Bie te spreken. 
Ongeveer 4000 jaar geleden, op bezoek bij mijn Molukse schoolvriendjes, werd ik me voor het eerst een beetje bewust van het feit dat grote delen van de wereldbevolking ons nogal vies vinden. Ik heb het over het afvegen der anus na het defeceren, met papier. Ik trof namelijk op de plee bij de familie T. een met water gevulde fles, de bottel tjebbok. Mij werd uitgelegd dat je daar mee je billen schoonmaakte na het poepen. Daarná gebruikte je pas papier. Met links vegen, dat was wel belangrijk, want met rechts eet je. Aambeien schijnen onder Ambonezen nauwelijks voor te komen, remsporen al helemaal niet. 
Later, veel multiculti-vriendschappen later, ontdekte ik de in de pleepot ingebouwde aarssproeier in Turkse toiletten en de vele varianten op het schoonspoelen van de poepert na het kakken. Een Cubaanse vriend sprak me ooit toe: "Jullie zijn zo smerig! Jullie lopen de hele dag met gedroogde stront in jullie naad en dan douchen jullie ook nog maar 1 keer per dag. 's Ochtends!! Bij mij kom je zo het bed niet in!" Heeft ie een puntje. In Cuba gebruiken de mensen overigens een schepje en een emmer water, het principe is hetzelfde: je wast je reet nadat je Seedorf uit de selectie hebt gezet!
Sinds jaar en dag staat er in mijn kleinste kamertje dan ook een waterfles. Zo'n fles voldoet prima...
Als je eenmaal echt hebt gevoeld hoe vies de rest van de wereld ons vindt, met dat gesmeer met dat papier met die poep eraan, dan kan je bijna niet meer anders. En inderdaad, nooit aambeien. Of remsporen.
Maar op een gegeven moment wil je meer. Vooral nadat je in Thaise WC's (jaja, daar zijn we weer...) kennis hebt gemaakt met: de losse kontsproeier! Die wil ik! Enfin, ik naar de Thaise bouwmarkt, wat een ervaring, maar dat is een ander verhaal. Keuze te over, bovenstaand exemplaar is het geworden. Nu nog monteren. 
PS: een nagelborsteltje comes with the deal! Het linkerhandje dient wel goed te worden gereinigd...

Iedereen rookt in Thailand, overal. In hotels, tuktuks en tijdens het eten. Een pakje peuken kost er bijkans niets. En dan ook nog afdingen, tuurlijk! Het bordje verboden te roken heb ik nergens kunnen vinden. Toch kan je niet zeggen dat de mensen zich daar niet bewust kunnen zijn van de risico's die al die pafferij met zich mee brengt. Ik verklaar me nader. Op bijgaande foto zie je twee typische Thaise verschijnselen: kleine banaantjes die gearomatiseerd lijken te zijn door de Chemische Fabriek Naarden met het sterkste type bananenessence der wereld. Zo horen bananen dus klaarblijkelijk te smaken. Maar dat terzijde. Op het pakje stinkstokjes een foto van een afschuwelijk kankergezwel. En dat soort afbeeldingen staat op alle pakjes. Op het ene pakje een pikzwarte long, op het andere een dood lijk. Of een baby die de kerst niet gaat halen, wegens meeroken. Subtiel is het Thaise ministerie van volksgezondheid niet. Het enige gevolg van deze bangmakerij is dat de mensen hun sigarettenpakjes verstoppen in koddige hoesjes en kokers. Of dat men, in geval van te arm om voor 3 cent zo'n ding van echt kunstleder te kopen, een papiertje tussen cellofaan en afbeelding steekt. 

Overigens zitten in Thaise bananen grote zwarte pitten waar je in kunt stikken, weet ik inmiddels uit ervaring. Daar waarschuwen ze dan weer niet voor...

Bereid je maar voor op veel stukjes over Thailand, de komende dagen. Het land maakt nu eenmaal nogal veel indruk op me. Vandaag aandacht voor de Garra Rufa, the Doctorfish of pedicurevis. In een doodlopende steeg in Patong zagen we namelijk een vrouw met haar voeten in een aquarium zitten. Haar stappers waren onzichtbaar omdat er honderden kleine visjes op en om en onder zaten... Ze aten haar eelt op! Of we dat ook wilden, 'very good, very nice!'. Mijn geliefde wilde wel, vooral ik had zoiets hard nodig, merkte ze subtiel op. "We komen vanavond wel terug, eerst even op de motor naar de Big Buddha, ok?", probeerde ik lafjes uitstel van executie te krijgen. Gelukkig stootte ik keihard mijn teen aan een Thaise steen, en kon ik die avond helaas niet mijn bloedende voet aan de vissen voeren. Mijn lief, held die ze is, mocht voor 200 Baht (4 Euro), twintig minuten in de bak. Ze wist niet hoe ze het had, het prikte... Ik wel, lachend maakte ik foto's. De vissen knaagden fanatiek het bruin van haar tenen, ze durfde niet te kijken.
Ik heb net even gegoogled wat het voor beesten zijn en ik ben erg blij dat ik de dans ontsprongen ben:
"If the feeling is like a pin prick, it's probably caused by tiny teeth and the fish aren't genuine Garra rufa. In Southeast Asia, they are most likely a much cheaper Chinese import, a species of carp called chin chin."
En huiver verder:
"The question remains, though, could a customer catch a skin infection from another customer? Or from the fish themselves? In Asia, the spas commonly respond that they use UHF rays to kill bacteria in the water. Even assuming that works, what about fungi (which aren't bacteria) from feet or fish?"Om het nog erger te maken:
"The U.S states of Texas and Washington decided there was a risk and swiftly banned the treatments in 2008 around the same time that the always cautious Singapore government shut down several spas as well."
Ik hou haar onderdanen de komende tijd maar goed in de gaten. Later meer over Thailand, dan schrijf ik iets over de sigarettenpakjes, denk ik.

Er is veel te vertellen over mijn verblijf in Thailand, zoals dat ik twee massages heb gehad, mijn lief haar voeten heeft laten pedicuren door vissen (!), dat ik een prachtig maatpak en vier dito shirts heb laten maken, dat het eten hier VOORTREFFELIJK is en dat ik het met die kwalificatie zwaar tekort doe, dat we hier op de hoek voor 8 euro twee dagen een motor huurden zonder een rijbewijs te tonen, dat het sextoerisme in Patong op 1 km2 geconcentreerd is en je er dus geen last van hoeft te hebben, de stranden Paradijselijk met zeven hoofdletters P, dat sommige olifanten zielig zijn maar andere weer niet, dat de Big Buddha of Phuket echt een bezoek waard is en dat de Thai allemaal lief en aardig zijn, de Marlboro's veeeel zwaarder zijn dan in Europa, het bier ook en nog meer, veel meer. Maar ik heb geen tijd gehad het op te schrijven. Straks weer het vliegtuig in, W. stuurt het naar Kopenhagen. Hopelijk neemt ze me in januari weer mee. Ik ben namelijk heel erg verliefd, op haar en op Thailand. 

Er zijn nog meer leuke dingen, ik moest wat abrupt stoppen, gisteren. Inmiddels ben ik in Helsinki. Erg de moeite waard kwa stad. Mooie brede lanen, schitterende gebouwen, mooie mensen. Blond, ook. En je mag er in een heel aantal kroegen gewoon roken. (Voor de toeristen: Sir Eino en Komm zijn de besten!)

Dat mag ook wel voor het geld dat je er uit geeft. Denk aan een glaasje wijn van elf euro en een lokaal biertje van zeveneneenhalve piek. (Lapinkulta! Wel lekker...)

Ik heb er ook vrienden, nee kenissen moet ik zeggen. Overal kom ik ze tegen: de journalist Ari en zijn vriend de criminoloog Rami. Zuipen als tempeliers kunnen ze. Maar wel goed op de hoogte. Pim Fortuyn, Wilders, ons koningshuis. Ze weten er meer van dan ik. Maar tegen drie uur zijn ze wel uitgeluld. De drank, hé. Een groot probleem in Finland. Maar wat wil je, zegt Ari dan, we zitten hier het grootste deel van het jaar in het donker depressief te worden. Daar helpt maar één ding tegen en dat is de troostende omhelzing van Bacchus. 

Ik heb er begin dit jaar een paar maanden vertoefd, in Helsinki. de belangrijkste vraag die bij me opkwam is: WAAR DOEN ZE DAT VAN, DAT ZUIPEN?

Een journalist verdient er een kleine 2000 Euro in de maand, de huren zijn twee tot drie keer hoger dan in Nederland en een avondje kroeg kost je minimaal 50 Euro pp. En elke avond zag ik Ari wel ergens in hoog tempo enorme pinten naar binnen klokken. 

Het antwoord kwam van Ari zelf: nergens geld aan uitgeven, behalve aan bier in de kroeg. Ari liep er inderdaad, zelfs voor een journalist, behoorlijk sjofel bij. Eten deed ie in de kantine van de Universtiteit, voor een paar Euro. Zijn mobiele telefoon, een stokoude Nokia, was zo te zien een stuk of twintig keer gerestaureerd, met plakband in vele kleuren. 

Zo doen ze dat dus, in Finland. 

Nu snel instappen, we vliegen over een uur. Morgen om deze tijd neem ik mijn eerste Pad Thai met een flesje ijskoude Singha, samen voor anderhalve Euro...

Begint ie een website, schrijftie bijna geen kloot...

Dat is niet omdat ik niets meemaak, integendeel. Misschien is het wel juist omdat ik zo veel meemaak.

Ik heb een soort bloggersblock. Het meisje van de slijterij mailde me dat dat waarschijnlijk komt omdat ik het leuk heb. 

Dat klopt. 

Als u dit leest ben ik onderweg naar Thailand. Ik schrijf dit in het vliegtuig van Amsterdam naar Stockholm. In Stockholm stap ik over op een vliegtuig naar Helsinki. Daar ga ik aan boord bij mijn lief die me naar Thailand zal vliegen. 
Ik vind dat dus leuk, in een vliegtuig zitten als mijn meisje stuurt. 

Maar er zijn meer leuke dingen. Ik ben mijn hele huis aan het verherbouwen. Daarover moest ik ook maar eens een stukje schrijven hier. Kan mij het schelen, het wordt hartsikke mooi en dan post ik tenminste weer eens iets... Mijn mosgroene keuken met zwarte en schimmelkleurige accenten is omgetoverd in een soort VT-wonen unit. En we doen het helemaal zelf, geliefde en ik. Planken monteren, kastjes primen en lakken etc. Alleen is de afwasmachine niet meer onder ons.  

Nu moet ik stoppen, de computers moeten uit van de piloot.