Martijn Rosdorff

Ik kan niet meer inloggen op mijn AVRO-mail. Ik heb in het AKN-gebouw niets meer te zoeken, mijn pas heb ik ingeleverd. Nu is het pas echt. 
Deze maand wordt er niets vanzelf gestort en mijn telefoon moet ik zelf betalen. Voor het eerst sinds jaren. Ik heb geen baan meer.
Het is een gek gevoel: ik hoef niets, deze week niet, volgende week niet, de week daarop niet...
Vreemd, het lijkt wel of er iets niet klopt. Of ik iets mis, ik kan het niet goed omschrijven. Ik moet zeker nog even wennen.

Ik ben niet ontslagen of een slachtoffer van de crisis. Ik heb een keuze gemaakt, zelf.
Ik ga andere dingen doen, leuke dingen. Niet dat presenteren en anderszins radiomaken voor de AVRO niet leuk was maar toch. Andere leuke dingen. 
Ik ga schrijven, reizen, radio- en tv maken, trainen en coachen en zoveel mogelijk lanterfanten. 


Eén van de dingen die ik ga doen is hier met enige regelmaat stukjes schrijven. Wat ik aan het doen ben en waarom. En waar. Voor wie het lezen wil. 
Ook lijkt het me wel lekker om hier af en toe neer te tikken wat ik ergens van vind. Van TV-programma's, boeken, landen en/of mensen. Twitter maar dan lang. Zoiets.
Reageren kan, graag zelfs, hou je niet in.
Dank voor uw aandacht, tot later!


PS.
Vandaag was dus de eerste dag van de rest van mijn leven, hij verliep niet bepaald zoals ik gedacht had. Dooien, zieken, een gemist vliegtuig, een tegenvaller van 500 pieken en de meer of minder gebruikelijke huiselijke ellende. Kwas er zelfs een beetje sip van.
Toen bedacht ik me: ELKE DAG is natuurlijk de eerste dag van de rest van je leven. Wat een tegelwijsheid! Dat kon nog wel eens wat worden met mij!