Martijn Rosdorff

Er zijn nog meer leuke dingen, ik moest wat abrupt stoppen, gisteren. Inmiddels ben ik in Helsinki. Erg de moeite waard kwa stad. Mooie brede lanen, schitterende gebouwen, mooie mensen. Blond, ook. En je mag er in een heel aantal kroegen gewoon roken. (Voor de toeristen: Sir Eino en Komm zijn de besten!)

Dat mag ook wel voor het geld dat je er uit geeft. Denk aan een glaasje wijn van elf euro en een lokaal biertje van zeveneneenhalve piek. (Lapinkulta! Wel lekker...)

Ik heb er ook vrienden, nee kenissen moet ik zeggen. Overal kom ik ze tegen: de journalist Ari en zijn vriend de criminoloog Rami. Zuipen als tempeliers kunnen ze. Maar wel goed op de hoogte. Pim Fortuyn, Wilders, ons koningshuis. Ze weten er meer van dan ik. Maar tegen drie uur zijn ze wel uitgeluld. De drank, hé. Een groot probleem in Finland. Maar wat wil je, zegt Ari dan, we zitten hier het grootste deel van het jaar in het donker depressief te worden. Daar helpt maar één ding tegen en dat is de troostende omhelzing van Bacchus. 

Ik heb er begin dit jaar een paar maanden vertoefd, in Helsinki. de belangrijkste vraag die bij me opkwam is: WAAR DOEN ZE DAT VAN, DAT ZUIPEN?

Een journalist verdient er een kleine 2000 Euro in de maand, de huren zijn twee tot drie keer hoger dan in Nederland en een avondje kroeg kost je minimaal 50 Euro pp. En elke avond zag ik Ari wel ergens in hoog tempo enorme pinten naar binnen klokken. 

Het antwoord kwam van Ari zelf: nergens geld aan uitgeven, behalve aan bier in de kroeg. Ari liep er inderdaad, zelfs voor een journalist, behoorlijk sjofel bij. Eten deed ie in de kantine van de Universtiteit, voor een paar Euro. Zijn mobiele telefoon, een stokoude Nokia, was zo te zien een stuk of twintig keer gerestaureerd, met plakband in vele kleuren. 

Zo doen ze dat dus, in Finland. 

Nu snel instappen, we vliegen over een uur. Morgen om deze tijd neem ik mijn eerste Pad Thai met een flesje ijskoude Singha, samen voor anderhalve Euro...