Martijn Rosdorff

Vandaag mocht ik weer even op Radio 1. Er was een presentator uitgevallen en de één zijn dood is de ander zijn brood, nietwaar? Het was leuk om weer in de studio te zijn, alsof er niks veranderd was. Gekker was mijn oude redactie: daar wás echt niks veranderd, de laatste maanden. Ja, er stond een kerstboom en mijn computer lustte mijn wachtwoord niet meer, maar voor de rest? In de lift hing nog steeds de foto van de onbekende BNer Nel Veerkamp en op de gang zwaaiden mijn oud collega's alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ik daar liep. Ik werd gewoon, als vanouds, weer in de maling genomen door de dames redacteuren. In een hoek, naast de kast, stond nog wat zooi die ik vergeten was mee te nemen. Een fotolijst met foto's van mij, met haar. Ik leef inmiddels in een andere wereld, twee maanden na mijn vertrek. Bij Radio 1 niet, daar gaat alles lekker door. Fijn om te weten, soort.