Ik vlieg veel en vaak en ver. Meestal gaat dat goed, soms zijn er dingetjes. Ik ben niet bang in de lucht (vooral dankzij lief W., vlieger van beroep) maar er zijn momenten dat ik mezelf betrap op klamme handjes.
Vandaag is er, heel triest, een toestel van Ethiopean in zee gestort. 92 mensen vertellen het niet meer na.
Eén van de klamme-hand-momentjes komt nu weer naar boven. Het was vorige week, ik vloog van Amsterdam naar Helsinki, overstappen in Kopenhagen. We waren net lekker aan het opstijgen vanuit de Deense hoofdstad toen de piloten het toestel nogal abrupt vlaktrokken. Raar gevoel. De frequent flyers keken op uit hun krantjes en de cabin crew, tot dan toe voorzien van nogal nurkse Scandinavische koppen, begon professioneel te glimlachen. De lampjes riemen vast bleven aan en de 'kaptein' sprak het toestel toe. In het Deens. Dat gaf onrust, vooral bij mij omdat ik moest wachten op de vertaling. Die kwam: "dames en heren, er is een technisch probleem met de besturing aan de linkerkant van het vliegtuig en we moeten daarom terugkeren naar Kopenhagen. Geen zorgen, het toestel is volledig functioneel maar we moeten het zekere voor het onzeker nemen. Ps: bij de landing staat de brandweer naast de baan maar dat is standaard procedure."
Slik.
Buiten sneeuwde het fors. Het vliegtuig maakte een aantal hobbelige bochten. Schrijf je op zo'n moment korte afscheidsbriefjes aan je geliefden? Spreek je een audioboodschap in op je GSM? Dawkins de tyfus wensen en toch bidden? Ik keek om me heen, niemand deed iets, iedereen staarde stoïcijns voor zich uit. De beroepsglimlachen op de gezichten van het cabinepersoneel maakten me steeds minder gerust. Ik zag ze hun riemen strak aantrekken. Ik besloot hetzelfde te doen en voelde onder mijn stoel of het zwemvest er was. Ik nam de kaart met noodinstructies nog een keer door en telde het aantal stoelen achter me tot de dichtstbijzijnde nooduitgang voor de 4e keer. Het was niet dat mijn leven als een film aan me voorbijtrok. Het waren alle 346 afleveringen van Aircrash Investigation die zich voor mijn geestesoog ontrolden.
Een anticlimax volgde.
De landing was voorbeeldig, de brandweer reed gezellig mee, we zaten binnen no time in een andere kist op weg naar Helsinki en dat was het dan weer. Vliegen, het blijft spannend.