Martijn Rosdorff

Ik woon niet in de lekkerste buurt van Nederland. Voor de deur heb ik al het nodige mogen meemaken: van getrokken pistolen tot achtervolgingen en knokpartijen en zelfs schieterij. Ook hebben we hier veel 'overlast': geschreeuw en bonkende muziek tot diep in de nacht. Meerdere malen zijn er vrouwen (ook de mijne) voor de deur bespuugd, er is met auto's op ze ingereden, er is post gejat, tegen mijn deur gepiest en mijn auto is beschadigd. Het zijn de zogeheten bontkraagjes, NATOS, kansenjongeren, geef er maar een naam aan, die verantwoordelijk zijn voor 99,9% van de ellende. 

Nu had ik bovenstaande eigenlijk in de verleden tijd moeten schrijven. Een paar jaar geleden zijn er namelijk voor mijn deur een drietal beveiligingscamera's geplaatst. Ik moet zeggen: dat werkt uitstekend. 

Omdat hangjongeren tijdens het hangen nogal drugs schijnen te dealen en de loverboy aan het spelen zijn, zitten ze niet te wachten op een meekijkende oom agent aan de andere kant van de stad. Dat hangen doen ze nu dus ergens anders. Ook het leksteken van banden of vernielen van auto's na het bellen van de sterke arm behoort nu tot het verleden. Fijn dus.

Als ik de politie bel in het sporadische geval dat er hier iets aan de hand is reageert men adequaat en vriendelijk.

Wat mij wel verbaast is dat ik, toen ik laatst belde om een enorme knokpartij te melden, ik de enige melder was. Veel buurtgenoten bellen de pliesie niet omdat 'die toch niks doen.'

Mijn buurt is nog steeds een Vogelaarwijk schuine streep kansenwijk die bekend staat om de vele problemen. Die zijn er ook nog steeds, hoor en zie ik zelf en van buren en winkeliers, maar anders. Het is ietsje beter geworden. Er is wel reden tot zorg maar het gezeur van sommige mensen snap ik niet zo goed. 

Hoezo de politie niet bellen? Hoe stom is dat? De cijfers aan het eind van het jaar zullen zeggen: minder meldingen, dus we zijn goed bezig.

En dan nog iets: Wilders of welke politicus dan ook kan hier de boel niet oplossen. Ik ben geen softie, criminelen keihard aanpakken en wat al niet meer!  Maar: om deze buurt beter te maken hebben we geduld nodig. En maatregelen waar je de verkiezingen niet mee wint. Voorleesclubjes voor jonge kinderen, speelmiddagen, monitoring en aanpak van probleemkinderen in het vroege basisonderwijs. Zo bereik je kinderen die hier anders over 10 jaar de buurt onveilig maken. Dat duurt lang maar er ligt stevig wetenschappelijk onderzoek dat deze aanpak ondersteunt. Google maar eens op Mw. Junger Tas.

En last but not least: in plaats van te zeuren over al die buitenlanders, moeten we (ik ook) jonge kinderen regelmatig aanspreken. Op hun gedrag maar ook gewoon voor een praatje. Dan weten ze wie je bent, dat scheelt ook een stuk als ze straks 16 zijn.

We hoeven niet van elkaar te gaan houden hier, of op de thee. Maar een beetje normaal naast elkaar leven is volgens mij best te doen. 

Waarom ik dit nu schrijf? Omdat Eenvandaag bezig is met een reportage over mijn buurt en sommige sprekers zich uit angst voor represailles hebben teruggetrokken.  Ik denk dat ik wél mijn zegje ga doen voor de camera. Maar ik slaap er nog een nachtje over.