Martijn Rosdorff

Lieve lezer, wat heb ik het druk gehad de afgelopen week. Daarom ga ik even een paar dagen er tussenuit. Tot volgende week!

Ik weet het echt niet... Waar moet mijn stem heen? Ik heb de Stemwijzer gedaan voor Utrecht en die zegt dat ik op de Partij van de Eenvoud moet stemmen. Nou zal dat vast wel maar ik heb de afgelopen jaren weinig vertrouwen gekregen in dit soort lokale initiatieven. De idëeen zijn vast wel soort aansluitend met wat ik vind en denk maar in de praktijk liggen dit soort partijen een paar maanden na de verkiezingen zieltogend in een hoekje niks bereikt te hebben. De voorheen enthousiaste lijsttrekker in het gesticht of erger.
Politiek vraagt een bepaald soort mensen, een overlevingsinstinct dat meestal niet samengaat met altruïsme en redelijkheid. Misschien zit ik er naast maar ik wil geen spijt krijgen van mijn stem, begrijpt u wel?
Mijn goede neef Guus zou graag zien dat ik op de PvdA stem. Hij heeft me bestookt met propaganda-materiaal en dat ziet er allemaal alleszins redelijk uit. Maar de PvdA wil dingen die ik absoluut niet wil en bovendien werkt neef Guus voor de PvdA.
Als ik de stemwijzer nogmaals doe, lekker snel, kom ik uit op Groen Links. Die stonden in mijn vorige poging nog op plek 6 dus dat slaat ook al nergens op. 
De SP? Die hebben in de gemeenteraads-debatten, te zien op de lokale tv, (niveau en beeldkwaliteit Omroep Albanië), altijd van die rare truien aan. 
D'66? Onzichtbaar in 030...
Wat hebben we nog meer?
Ik neem de lijst met kandidaten door en mijn oog valt op Maarten van Rossem, de historicus met de stoppels en de uitstraling van Eyore uit Winnie the Pooh, keer twaalf. Ik mag die man wel. Maar die staat voor de PvdA op de lijst als lokkertje. Die gaat natuurlijk nooit zelf met zijn monotone stemgeluid de lokale politiek opleuken. 
Wat te doen, wat te doen? 
Eerst maar eens douchen, en dan nog een keer de stemwijzer? Ik leg wat accenten anders en de lijst ziet er weer totaal anders uit. 
Ineens weet ik het, wat is nou belangrijk? Veiligheid in mijn buurt! Ik spel de partijprogramma's en alle links-van-het-midden-partijen hebben dezelfde oplossingen...
Een ander idee: Steun een radiomaker! Ik kan in Utrecht op 2 oud-collega's stemmen: Fred Siebelink en Vincent Bijlo. De eerste valt af wegens niet serieus te nemen maar met de tweede heb ik een aantal genoeglijke uurtjes duo-presentatie mogen doen op Radio1. Vincent, je krijgt mijn stem, wees er zuinig op!
Of... zal ik toch mijn stem gunnen aan prof. Schnabel? Die is socioloog én psycholoog, dus die zal het wel weten, toch?
Ik niet meer, in ieder geval.
Wat mij betreft is het tijd voor een 2-partijenstelsel. Ofzo.

Op de mat, een brief van twee ministers:
"Geachte heer, mevrouw,
Er is binnen een straal van 5 kilometer van uw woonadres Q-koorts vastgesteld op een melkgeiten- of melkschapenbedrijf."

"De kans dat mensen (...) besmet raken, neemt toe in de lammerperiode van februari tot en met mei." 


Of ik wil opletten van maart tot en met juli. Koorts, hoofdpijn en hoesten kunnen wijzen op de Q-koorts. Met vriendelijke groet, Ab Klink en Gerda Verburg. 
Ik google even op de Q-koorts en dat wil je dus niet. Serieus, echt niet. 
Nu heb ik al een tijdje een raar hoestje. Het zweet breekt me inmiddels uit maar dat kan ook met alle overdonderende medische informatie die via de internetten tot mij komt te maken hebben. Even de huisartsenpost bellen? Die staan me alleen te woord voor half negen, blijkt. Misschien is er ook niks aan de hand, is dat hoestje gewoon van de goedkope Thaise sigaretten. Marlboro Light is daar ongeveer net zo zwaar als een Cubaanse Sigaar, weet je...
Ik gok erop dat het niks is, gewoon een laatste streek van de demissionair minister, paniekzaaierij. 
PS: GERDA VERBURG WOONT BIJ MIJ OM DE HOEK!! Net als Marianne Thieme trouwens. Ik ruik een groot complot!

Ik woon niet in de lekkerste buurt van Nederland. Voor de deur heb ik al het nodige mogen meemaken: van getrokken pistolen tot achtervolgingen en knokpartijen en zelfs schieterij. Ook hebben we hier veel 'overlast': geschreeuw en bonkende muziek tot diep in de nacht. Meerdere malen zijn er vrouwen (ook de mijne) voor de deur bespuugd, er is met auto's op ze ingereden, er is post gejat, tegen mijn deur gepiest en mijn auto is beschadigd. Het zijn de zogeheten bontkraagjes, NATOS, kansenjongeren, geef er maar een naam aan, die verantwoordelijk zijn voor 99,9% van de ellende. 

Nu had ik bovenstaande eigenlijk in de verleden tijd moeten schrijven. Een paar jaar geleden zijn er namelijk voor mijn deur een drietal beveiligingscamera's geplaatst. Ik moet zeggen: dat werkt uitstekend. 

Omdat hangjongeren tijdens het hangen nogal drugs schijnen te dealen en de loverboy aan het spelen zijn, zitten ze niet te wachten op een meekijkende oom agent aan de andere kant van de stad. Dat hangen doen ze nu dus ergens anders. Ook het leksteken van banden of vernielen van auto's na het bellen van de sterke arm behoort nu tot het verleden. Fijn dus.

Als ik de politie bel in het sporadische geval dat er hier iets aan de hand is reageert men adequaat en vriendelijk.

Wat mij wel verbaast is dat ik, toen ik laatst belde om een enorme knokpartij te melden, ik de enige melder was. Veel buurtgenoten bellen de pliesie niet omdat 'die toch niks doen.'

Mijn buurt is nog steeds een Vogelaarwijk schuine streep kansenwijk die bekend staat om de vele problemen. Die zijn er ook nog steeds, hoor en zie ik zelf en van buren en winkeliers, maar anders. Het is ietsje beter geworden. Er is wel reden tot zorg maar het gezeur van sommige mensen snap ik niet zo goed. 

Hoezo de politie niet bellen? Hoe stom is dat? De cijfers aan het eind van het jaar zullen zeggen: minder meldingen, dus we zijn goed bezig.

En dan nog iets: Wilders of welke politicus dan ook kan hier de boel niet oplossen. Ik ben geen softie, criminelen keihard aanpakken en wat al niet meer!  Maar: om deze buurt beter te maken hebben we geduld nodig. En maatregelen waar je de verkiezingen niet mee wint. Voorleesclubjes voor jonge kinderen, speelmiddagen, monitoring en aanpak van probleemkinderen in het vroege basisonderwijs. Zo bereik je kinderen die hier anders over 10 jaar de buurt onveilig maken. Dat duurt lang maar er ligt stevig wetenschappelijk onderzoek dat deze aanpak ondersteunt. Google maar eens op Mw. Junger Tas.

En last but not least: in plaats van te zeuren over al die buitenlanders, moeten we (ik ook) jonge kinderen regelmatig aanspreken. Op hun gedrag maar ook gewoon voor een praatje. Dan weten ze wie je bent, dat scheelt ook een stuk als ze straks 16 zijn.

We hoeven niet van elkaar te gaan houden hier, of op de thee. Maar een beetje normaal naast elkaar leven is volgens mij best te doen. 

Waarom ik dit nu schrijf? Omdat Eenvandaag bezig is met een reportage over mijn buurt en sommige sprekers zich uit angst voor represailles hebben teruggetrokken.  Ik denk dat ik wél mijn zegje ga doen voor de camera. Maar ik slaap er nog een nachtje over.

Morgen komt er bezoek, wegens verjaardag. De woonkamer ziet er dan niet meer bovenstaand uit, beloofd!

Zo, deze rook ik nog op en dan kap ik ermee. 

Ik weet het, ik schrijf te weinig hier. Het is moeilijk om steeds tijd te maken voor een stukje. Hoe doen Marijn en Botte dat toch? Zo gedisiplineerd... Dat is het antwoord, natuurlijk: discipline. Heb ik niet. Terwijl er zoveel is om over te schrijven. Ik ga trouwen namelijk, bijvoorbeeld. Toch niet het eerste de beste futiliteitje van niks, nietwaar? Nog los van mijn gereis. Maar dat is wel een beetje een ding: ik heb een beetje schroom om te schrijven dat ik vorige week wéér naar Thailand was, voor de tigste keer op een rij. Ik kreeg er wat negatieve feedback op. Maar ik maak heus nog wel meer mee dan exotische landen. Gister vloog er bijvoorbeeld een helikopter met zoeklicht rondjes boven mijn huis en stond er om de hoek een zwarte auto zonder nummerborden! Ik bedoel maar, voor een spannend bestaan hoef je niet naar Koh Raya. Maar opperontspannend was het er wel. Zometeen krijg ik mijn liefste beste vriendin te logeren, dus nu even de stofzuiger door de keet. Later!

Sorry, de volgende keer zal ik even laten weten wat en hoe en waarom het hier zo lang stil was. Ik was op een rondje Utrecht-Kopenhagen-Phuket-Koh Raya-Helsinki-Amsterdam. Inclusief drie dagen op een eiland zonder stroom of stromend water, dat internet niet echt lekker. Maar gaaf was het wel. Ik heb zelfs een varaan gezien. Van dichtbij en in het wild. Nu naar bed, want slapen, dat is er lichtelijk bij ingeschoten is. Doei!

Ik vlieg veel en vaak en ver. Meestal gaat dat goed, soms zijn er dingetjes. Ik ben niet bang in de lucht (vooral dankzij lief W., vlieger van beroep) maar er zijn momenten dat ik mezelf betrap op klamme handjes. 

Vandaag is er, heel triest, een toestel van Ethiopean in zee gestort. 92 mensen vertellen het niet meer na. 

Eén van de klamme-hand-momentjes komt nu weer naar boven. Het was vorige week, ik vloog van Amsterdam naar Helsinki, overstappen in Kopenhagen. We waren net lekker aan het opstijgen vanuit de Deense hoofdstad toen de piloten het toestel nogal abrupt vlaktrokken. Raar gevoel. De frequent flyers keken op uit hun krantjes en de cabin crew, tot dan toe voorzien van nogal nurkse Scandinavische koppen, begon professioneel te glimlachen. De lampjes riemen vast bleven aan en de 'kaptein' sprak het toestel toe. In het Deens. Dat gaf onrust, vooral bij mij omdat ik moest wachten op de vertaling. Die kwam: "dames en heren, er is een technisch probleem met de besturing aan de linkerkant van het vliegtuig en we moeten daarom terugkeren naar Kopenhagen. Geen zorgen, het toestel is volledig functioneel maar we moeten het zekere voor het onzeker nemen. Ps: bij de landing staat de brandweer naast de baan maar dat is standaard procedure."

Slik.

Buiten sneeuwde het fors. Het vliegtuig maakte een aantal hobbelige bochten. Schrijf je op zo'n moment korte afscheidsbriefjes aan je geliefden? Spreek je een audioboodschap in op je GSM? Dawkins de tyfus wensen en toch bidden? Ik keek om me heen, niemand deed iets, iedereen staarde stoïcijns voor zich uit. De beroepsglimlachen op de gezichten van het cabinepersoneel maakten me steeds minder gerust. Ik zag ze hun riemen strak aantrekken. Ik besloot hetzelfde te doen en voelde onder mijn stoel of het zwemvest er was. Ik nam de kaart met noodinstructies nog een keer door en telde het aantal stoelen achter me tot de dichtstbijzijnde nooduitgang voor de 4e keer. Het was niet dat mijn leven als een film aan me voorbijtrok. Het waren alle 346 afleveringen van Aircrash Investigation die zich voor mijn geestesoog ontrolden.

Een anticlimax volgde. 

De landing was voorbeeldig, de brandweer reed gezellig mee, we zaten binnen no time in een andere kist op weg naar Helsinki en dat was het dan weer. Vliegen, het blijft spannend. 

Ik zit in mijn Hotel te Kopenhagen, 18e verdieping, schitterend uitzicht. Vliegtuig gemist wegens foutje van de maatschappij. We waren gister nog in Phuket, vandaar wat schrijverij over dit fijne oord, de komende dagen. 

De Thai zijn buitengewoon gastvrij en nogal gesteld op alle mensen die hun land bezoeken. Ze doen daarom hun stinkende best om met je te communiceren. De lingua franca is een soort Engels. Voor de Fransen en de Russen is dat een beetje jammer maar dat is een ander verhaal. (Dat verhaal gaat over Fransen die chagrijnig zijn dat er ook andere landen leuk zijn en Russen, tsja, Russen. Ik ben er 1000en tegengekomen in Thailand, niet één was er leuk. Sterker nog, ze waren allemaal erg stom.)
 
Dat Engels dus, van de Thai. Het is niet best maar het voldoet wel. "Boss, maddam! You lookieeee here? Wherehahyoufoooom? Good pice, Good pice!"* 

Schriftelijke communicatie is wat lastiger voor de gemiddelde Thai. Wat natuurlijk weer niet vreemd is, gezien het ter plaatste gebruikte duizenden jaren oude schrift dat in niets lijkt op ons ABC. Het levert wel leuke misverstanden op. Weetuwat? Ik doe eens een fotostrip!

*"Mevrouw, meneer! U wilt mijn nering bezichtigen? Waarvandaan bent u afkomstig? Mijn tarieven zijn concurrerend!" 

PS: op een menukaart in Paradise Beach zagen we nog 'Crap Meat' voor 120 Baht en een strandtent in Patong die "Rim Hard" heette maar toen waren we het fototoestel vergeten. Crap!