Martijn Rosdorff

Bereid je maar voor op veel stukjes over Thailand, de komende dagen. Het land maakt nu eenmaal nogal veel indruk op me. Vandaag aandacht voor de Garra Rufa, the Doctorfish of pedicurevis. In een doodlopende steeg in Patong zagen we namelijk een vrouw met haar voeten in een aquarium zitten. Haar stappers waren onzichtbaar omdat er honderden kleine visjes op en om en onder zaten... Ze aten haar eelt op! Of we dat ook wilden, 'very good, very nice!'. Mijn geliefde wilde wel, vooral ik had zoiets hard nodig, merkte ze subtiel op. "We komen vanavond wel terug, eerst even op de motor naar de Big Buddha, ok?", probeerde ik lafjes uitstel van executie te krijgen. Gelukkig stootte ik keihard mijn teen aan een Thaise steen, en kon ik die avond helaas niet mijn bloedende voet aan de vissen voeren. Mijn lief, held die ze is, mocht voor 200 Baht (4 Euro), twintig minuten in de bak. Ze wist niet hoe ze het had, het prikte... Ik wel, lachend maakte ik foto's. De vissen knaagden fanatiek het bruin van haar tenen, ze durfde niet te kijken.
Ik heb net even gegoogled wat het voor beesten zijn en ik ben erg blij dat ik de dans ontsprongen ben:
"If the feeling is like a pin prick, it's probably caused by tiny teeth and the fish aren't genuine Garra rufa. In Southeast Asia, they are most likely a much cheaper Chinese import, a species of carp called chin chin."
En huiver verder:
"The question remains, though, could a customer catch a skin infection from another customer? Or from the fish themselves? In Asia, the spas commonly respond that they use UHF rays to kill bacteria in the water. Even assuming that works, what about fungi (which aren't bacteria) from feet or fish?"Om het nog erger te maken:
"The U.S states of Texas and Washington decided there was a risk and swiftly banned the treatments in 2008 around the same time that the always cautious Singapore government shut down several spas as well."
Ik hou haar onderdanen de komende tijd maar goed in de gaten. Later meer over Thailand, dan schrijf ik iets over de sigarettenpakjes, denk ik.

Er is veel te vertellen over mijn verblijf in Thailand, zoals dat ik twee massages heb gehad, mijn lief haar voeten heeft laten pedicuren door vissen (!), dat ik een prachtig maatpak en vier dito shirts heb laten maken, dat het eten hier VOORTREFFELIJK is en dat ik het met die kwalificatie zwaar tekort doe, dat we hier op de hoek voor 8 euro twee dagen een motor huurden zonder een rijbewijs te tonen, dat het sextoerisme in Patong op 1 km2 geconcentreerd is en je er dus geen last van hoeft te hebben, de stranden Paradijselijk met zeven hoofdletters P, dat sommige olifanten zielig zijn maar andere weer niet, dat de Big Buddha of Phuket echt een bezoek waard is en dat de Thai allemaal lief en aardig zijn, de Marlboro's veeeel zwaarder zijn dan in Europa, het bier ook en nog meer, veel meer. Maar ik heb geen tijd gehad het op te schrijven. Straks weer het vliegtuig in, W. stuurt het naar Kopenhagen. Hopelijk neemt ze me in januari weer mee. Ik ben namelijk heel erg verliefd, op haar en op Thailand. 

Er zijn nog meer leuke dingen, ik moest wat abrupt stoppen, gisteren. Inmiddels ben ik in Helsinki. Erg de moeite waard kwa stad. Mooie brede lanen, schitterende gebouwen, mooie mensen. Blond, ook. En je mag er in een heel aantal kroegen gewoon roken. (Voor de toeristen: Sir Eino en Komm zijn de besten!)

Dat mag ook wel voor het geld dat je er uit geeft. Denk aan een glaasje wijn van elf euro en een lokaal biertje van zeveneneenhalve piek. (Lapinkulta! Wel lekker...)

Ik heb er ook vrienden, nee kenissen moet ik zeggen. Overal kom ik ze tegen: de journalist Ari en zijn vriend de criminoloog Rami. Zuipen als tempeliers kunnen ze. Maar wel goed op de hoogte. Pim Fortuyn, Wilders, ons koningshuis. Ze weten er meer van dan ik. Maar tegen drie uur zijn ze wel uitgeluld. De drank, hé. Een groot probleem in Finland. Maar wat wil je, zegt Ari dan, we zitten hier het grootste deel van het jaar in het donker depressief te worden. Daar helpt maar één ding tegen en dat is de troostende omhelzing van Bacchus. 

Ik heb er begin dit jaar een paar maanden vertoefd, in Helsinki. de belangrijkste vraag die bij me opkwam is: WAAR DOEN ZE DAT VAN, DAT ZUIPEN?

Een journalist verdient er een kleine 2000 Euro in de maand, de huren zijn twee tot drie keer hoger dan in Nederland en een avondje kroeg kost je minimaal 50 Euro pp. En elke avond zag ik Ari wel ergens in hoog tempo enorme pinten naar binnen klokken. 

Het antwoord kwam van Ari zelf: nergens geld aan uitgeven, behalve aan bier in de kroeg. Ari liep er inderdaad, zelfs voor een journalist, behoorlijk sjofel bij. Eten deed ie in de kantine van de Universtiteit, voor een paar Euro. Zijn mobiele telefoon, een stokoude Nokia, was zo te zien een stuk of twintig keer gerestaureerd, met plakband in vele kleuren. 

Zo doen ze dat dus, in Finland. 

Nu snel instappen, we vliegen over een uur. Morgen om deze tijd neem ik mijn eerste Pad Thai met een flesje ijskoude Singha, samen voor anderhalve Euro...

Begint ie een website, schrijftie bijna geen kloot...

Dat is niet omdat ik niets meemaak, integendeel. Misschien is het wel juist omdat ik zo veel meemaak.

Ik heb een soort bloggersblock. Het meisje van de slijterij mailde me dat dat waarschijnlijk komt omdat ik het leuk heb. 

Dat klopt. 

Als u dit leest ben ik onderweg naar Thailand. Ik schrijf dit in het vliegtuig van Amsterdam naar Stockholm. In Stockholm stap ik over op een vliegtuig naar Helsinki. Daar ga ik aan boord bij mijn lief die me naar Thailand zal vliegen. 
Ik vind dat dus leuk, in een vliegtuig zitten als mijn meisje stuurt. 

Maar er zijn meer leuke dingen. Ik ben mijn hele huis aan het verherbouwen. Daarover moest ik ook maar eens een stukje schrijven hier. Kan mij het schelen, het wordt hartsikke mooi en dan post ik tenminste weer eens iets... Mijn mosgroene keuken met zwarte en schimmelkleurige accenten is omgetoverd in een soort VT-wonen unit. En we doen het helemaal zelf, geliefde en ik. Planken monteren, kastjes primen en lakken etc. Alleen is de afwasmachine niet meer onder ons.  

Nu moet ik stoppen, de computers moeten uit van de piloot. 

Matthijs van Nieuwkerk is echt aardig, Halina Reijn is heel aardig en slim en heel mooi en Maarten 't Hart is buitengewoon aardig en erudieter dan erudiet.
Vanavond was ik, in het kielzog van de wereldberoemde sopraan Eva Maria Westbroek, in de studio van DWDD. 
We aten samen, de jarige Maarten 't Hart, we mochten Maarten zeggen, Eva Maria en ik en anderen. Maarten kent de sterfdata, woonplaatsen en geboortenamen van de moeders van alle componisten die aan tafel voorbijkwamen uit zijn hoofd. Het was gezellig aan de dis. 
Matthijs van Nieuwkerk, ik mocht Matthijs zeggen, weet zijn gasten op authentieke wijze op hun gemak te stellen. 
Voor, tijdens en na de uitzending voerden we échte gesprekken. Geen beleefdheidsbabbels. 
Jarenlang werkte ik in Hilversum, bij Radio én TV. Gek genoeg had ik het niet verwacht, die echtheid. Ik rekende op professionele beleefdheid van redacteuren en vooral de presentator. Stom van mij. Leuke avond, dat ook. 

Man met zware plattelandstongval:
-"Hallo?!"
-"Ja, goedemiddag, met Martijn Rosdorff. Is Marga er ook?"
-"Marga?!"
-"Ja Marga, dit is toch 2108108?"
-"Klopt as een zwerende vinger, maar wat mottie van Marga dan?"
-"Nou, ik liep in het bos en zag dat je dit nummer moet bellen, Marga Privé, staat er, dus ik dacht, ik bel eens..."
-"Marga Privé?!"
-"Ja, Marga privé, 2108108!"
-"Marga doet al zekers tien jaar heel geen privé meer!"
-"Privé doen?! Wat houdt dat in? Marga privé?"
-" Meneer, is dit een grap? Wie bennu eigenlijk?"
-"Martijn Rosdorff, ik liep dus in het bos, ik zag dit nummer in een boom gesneden staan en ik dacht, ik ga het eens bellen!"
-"In een boom?!!"
-"Ja, in een boom!"
-"Meneer, Marga heeft net voor 2 weken in het ziekenhuis gelegen met longemfyseem, ze probeert haar leven een beetje op orde te krijgen en dan belt u met verhaaltjes over een boom in het bos?"
-"Ja, ik dacht, ik wil er eens het fijne van weten, ik heb toch niks beters te doen."
-"Nou, wij wel, goedemiddag!"
Tuutuut!

Gister kijk ik naar het kinderprogramma Checkpoint, van de EO.

(Overigens kwa opzet zwaar gejat van het briljante BBC-programma Brainiac, inclusief de gele schriklinten. Zouden ze betaald hebben voor het format, aan de BBC? Ach, die kijken toch nooit naar de EO.)

We leren vandaag dat je een mobiel kunt opladen met stroom uit citroenen, 16.000 om precies te zijn. Leuk, maar dat had ik 3 jaar geleden al in het originele programma gezien. 

Dan wordt ineens de vraag gesteld: wie zijn er beter in precieze dingen? Meisjes of jongens?

De presenterende krullebol: "Wij dénken dat vrouwen beter zijn in precieze dingen, maar in het ziekenhuis doen juist de mannen weer het precieze werk. We zoeken het voor je uit!"

Een levensgrote Dokter Bibber wordt ten tonele gevoerd, en de testpopulatie, welgeteld één jongen en één meisje, neemt plaats naast de gigantische uitvoering van het bordspel voor het hele gezin. Ze staan op een trilplaat. De twee moeten zonder de kantjes te raken, met een groot pincet botjes, een hart, lever etcetera uit de patiënt verwijderen, enfin je kent het wel, maar dan in het groot. 

Nu neem ik voor míjn rekening dat het meisje in kwestie een enorm onhandig gansje is.  Ze bakt er dan ook niks van. 

De presentatort: "We kunnen gerust stellen dat jongens beter zijn in opereren dan meisjes..."

Dan gaan de twee schieten: paintballen. Het meisje blijkt van het kaliber dat nog geen paard kan raken als ze erop zit. EO-Conclusie: "Jongens kunnen het meest precies mikken, maar misschien is er nog wel een ander klusje, waar vrouwen beter in zijn?"

Ah, de vaat! Een enorme stapel champagneglazen verschijnt in beeld. 

Het is de bedoeling dat de proefpersonen glazen weghalen uit de toren zonder dat deze instort.

"Ooooo jeeemig!" , kirt het meisje als ze de stapel glazen ziet en lazert net niet gelijk de boel om. Verrassend. 
"-Wat is je tactiek?"
"-Ik heb geen tactiek..."  
Tot mijn en vooral het meisje haar eigen verrassing wint ze het glazenspel met een verschil van één glas. 

Maar het pleit is al beslecht: "Jongens zijn beter in precieze dingen dan meisjes", toetert de Arie Boomsma in wording triomfantelijk. 


Morgen, op het schoolplein zeggen EO-kijkende kindertjes tegen elkaar: "Jongens zijn betere chirurgen dan meisjes, heb ik zelf gezien op de tv..."

We horen nog even wat we volgende week kunnen verwachten: "Wie zijn er muzikaler, de jongens of de meiden?" In beeld de zelfde representatieve doorsnede van de bevolking, stuntelend met een trompet.

Gelukkig begint nu het Sinterklaasjournaal. Betrouwbare berichtgeving, tenminste!

De hogesnelheidstrein van Stockholm Arlanda Airport naar het Centraal Station is niet goedkoop (24 euro) maar brengt me er in minder dan 20 minuten. Dat haal je bij lange na niet met een taxi, en die kost minstens twee keer zoveel.

De Arlanda Express gaat om het kwartier en is niet te vergelijken met welke spoorervaring in Nederland dan ook. 

De wagons ogen nieuw en vooral supernetjes. Heerlijke, ruime stoelen, gratis lectuur in de stoelvakken en niet te vergeten 220volt aansluitingen voor iedere passagier. Natuurlijk is er internet aan boord. 

En dan de WC! Elektrische schuifdeuren brengen me in een balzaal, fris ruikend, blinkend schoon, 3 (!) spiegels waarvan 2 manshoog, veel rollen pleepap in keurige houders en zo'n kuipvormige tafel waarin je eventueel nageslacht van schone luiers kunt voorzien.

Ik kijk hoe mijn jasje van achter zit en denk nog even terug aan hoe ik op weg naar Schiphol klem stond in het naar pis en poep stinkende hokje in de vertraagde morsige unit die ze in Nederland trein noemen. 

De vriendelijk lachende conductrice schat ik op 19 en parttime glamourmodel. Ik bedoel maar. 

Ik geniet van het uitzicht. Voordat ik landde heb ik het Zweedse landschap al kunnen bestuderen, nu kan dat van dichtbij, nog beter. Alhoewel, het gaat wel een beetje snel. Als ik de bordjes op bedrijven en stations probeer te lezen word ik een beetje misselijk. Ik ga maar even spugen op de wc. 

Geloof het of geloof het niet, ter compensatie van de blote piemel van hieronder, kom ik zojuist, midden in 030, een halfnaakt meisje tegen! Studente van de ARTES-kunstacademie in Zwolle. Studeert performance-art en wil de reacties van het publiek peilen op haar prikkelend uitgedoste verschijning. Aardig meisje, beetje vreemd maar mijn dag is weer goed.