Martijn Rosdorff

Ik wandel graag en veel. Voor mij de manier om mijn eigen pogingen tot Masterchef te kunnen blijven verorberen zonder aan de verkeerde kant van de grens tussen man en walrus terecht te komen.

Fietsen is ook leuk maar aan wandelen begin je net iets makkelijker en je ziet ook meer van de omgeving. Dus.

Enfin, ik loop dus vaak hetzelfde rondje, Maarsseveense plassen. Nu ook weer, ondanks de regen. 

Als ik bijna rond ben besluit ik een stukje af te snijden, door het bos. Al snel stuit ik op een geheel blote man. Zijn piemel is fors en staat fier overeind. Hij kijkt naar me. De man ook.

Ik besluit in een fractie van een seconde om niet om te keren maar gewoon door te lopen. 's Mans leuter is groot maar hij niet en bovendien: waarom zou ik bang zijn van een naakte man?

Als ik hem bijna passeer pakt de man zijn apparaat en begint er hevig aan te sjorren. Een diepe zucht en een paar witte klodders vliegen door de lucht en landen voor me op het bospad.
Heb ik dit echt gezien?
De man is dus klein, beetje dikkig, rossig krullend haar en een rond brilletje.
Ik ben te verbaasd om iets te zeggen en vervolg mijn weg, langs de met zijn ogen gesloten in de bosschages staande mafkees. Zijn pik nog in zijn hand. Ik stap behoedzaam over zijn kwakje heen.

Moet ik nu vereerd zijn omdat deze blote bosrukker mij kennelijk zo opwindend vindt dat hij er een orgasme van krijgt? Moet ik de politie bellen wegens aanranding en/of schennis van de openbare eerbaarheid? Of moet ik er gewoon een stukje over schrijven en het daar bij laten?

Het was voor het eerst in mijn leven dat ik een vreemde penis zijn sperma in het rond zag spuiten. Het beeld wil nog niet echt van mijn netvlies verdwijnen. Dank voor uw aandacht, prettige dag verder.

Ik ben dus sinds 1989 journalist. In dat jaar deed ik mijn eerste betaalde opdracht.
Dat maakt, snel gerekend, 20 jaar. 
De tijd vliegt, lieve lezertjes...

Reden te meer om goed na te denken waar je mee bezig bent en je tijd niet te verdoen aan al te stomme dingen.
 Vandaar de stap, het vaarwel zeggen tegen een goudgerand vast dienstverband bij de enige echte publieke omroep van ons land.

Het zat er al een tijdje aan te komen maar nu is het zo ver. Nu kan het beginnen! Het groots en meeslepend Leven!

De keuze om alleen bezig te zijn met leuke dingen betekent helaas ook dat je een hoop stomme dingen moet doen. Paradoxje...

Ik noem een Kamer van Koophandelpapierwinkel, Ziektekostengedoe en de Belastingdienstperikelen.

Maar. Ik stel dus alles uit!

BTW-aangifte? Morgen nog eens kijken hoe dat precies moet. Tandarts? Bel ik volgende week. Facturen sturen? Ik heb nog spaargeld...

Wat ik dan wel doe?
Ik hou het nauwgezet bij:

-Een Billy in elkaar zetten.
-De badkamertegels eraf bikken.
-Rondslingerende boeken in de nieuwe Billy zetten.
-Kijken of het kleed dat onder de tafel lag ook onder het bed past.
-De sokkenla reorganiseren.
-Wandelen.
-De keukenkastjes uitsoppen.
-Mijn moeder bellen.
-Windowshoppen.
-Mijn geliefde bellen.
-Masterchefje nadoen.
-SuperMarioGalaxy spelen.
-Tekeningen maken met mijn nieuwe vulpen.
-Boeken lezen die eigenlijk in de nieuwe Billy moeten.

Niet echt groots en meeslepend, nee. 

Toch voel ik me niet schuldig, ik vermaak me opperbest. Al is het alleen al om de leuke dingen die ik zoú kunnen doen. Ik kan gewoon SuperMario spelen tot diep in de nacht zonder gezeik te krijgen met wie dan ook. Ik mag net zo lang in een sokkenla rommelen als ik zelf wil. 

En there's more to come:

Over een dikke week ga ik naar Helsinki en Thailand. 
Het leven is kort maar goed.

En die stomme dingen, er staan er 23 op mijn to do list, als ik er 1 per 2 dagen doe ben ik tegen Kerst stomme-dingen-vrij!

Ik kan niet meer inloggen op mijn AVRO-mail. Ik heb in het AKN-gebouw niets meer te zoeken, mijn pas heb ik ingeleverd. Nu is het pas echt. 
Deze maand wordt er niets vanzelf gestort en mijn telefoon moet ik zelf betalen. Voor het eerst sinds jaren. Ik heb geen baan meer.
Het is een gek gevoel: ik hoef niets, deze week niet, volgende week niet, de week daarop niet...
Vreemd, het lijkt wel of er iets niet klopt. Of ik iets mis, ik kan het niet goed omschrijven. Ik moet zeker nog even wennen.

Ik ben niet ontslagen of een slachtoffer van de crisis. Ik heb een keuze gemaakt, zelf.
Ik ga andere dingen doen, leuke dingen. Niet dat presenteren en anderszins radiomaken voor de AVRO niet leuk was maar toch. Andere leuke dingen. 
Ik ga schrijven, reizen, radio- en tv maken, trainen en coachen en zoveel mogelijk lanterfanten. 


Eén van de dingen die ik ga doen is hier met enige regelmaat stukjes schrijven. Wat ik aan het doen ben en waarom. En waar. Voor wie het lezen wil. 
Ook lijkt het me wel lekker om hier af en toe neer te tikken wat ik ergens van vind. Van TV-programma's, boeken, landen en/of mensen. Twitter maar dan lang. Zoiets.
Reageren kan, graag zelfs, hou je niet in.
Dank voor uw aandacht, tot later!


PS.
Vandaag was dus de eerste dag van de rest van mijn leven, hij verliep niet bepaald zoals ik gedacht had. Dooien, zieken, een gemist vliegtuig, een tegenvaller van 500 pieken en de meer of minder gebruikelijke huiselijke ellende. Kwas er zelfs een beetje sip van.
Toen bedacht ik me: ELKE DAG is natuurlijk de eerste dag van de rest van je leven. Wat een tegelwijsheid! Dat kon nog wel eens wat worden met mij!